Sydney in December - Een Diploma, Bondi en een Grote Banaan

Het is alweer even geleden dat er een nieuwe post online is gekomen. Ondanks dat verhuizen naar Australië een gigantisch avontuur is, zijn we hier natuurlijk naartoe gekomen voor Jeltes werk. Dat zorgt ervoor dat we niet veel aan het reizen zijn en daarom dus ook niet bijster veel meemaken. Toch vinden we het leuk om jullie op de hoogte te houden van onze ditjes en datjes - so here we are, met een nieuwe blogje.

De vorige keer schreef ik al dat Sep naar school is gegaan. Sep is hier in Syd gestart in Kindy. Dat is een soort combinatie van groep 2 en groep 3. De kindjes leren lezen, schrijven en rekenen - maar (en pin me er niet op vast) er wordt ook nog erg veel gespeeld. Eigenlijk is het meer groep 3 denk ik, alleen leren ze rekenen spelenderwijs en laat Sep net van sommen houden en niet heel erg van lezen nog. Anyhow, het idee was dus om Sep de laatste 10 weken van het schooljaar (ze beginnen hier in Feb en het jaar loopt tot en met begin December) in kindy te laten starten en dan te beoordelen of hij mee ging met zijn vriendjes naar Year 1 of toch nog een keer het jaar over zou doen. Leek natuurlijk een goed idee, tot we zagen dat hij echt vrienden begon te maken. Tel daarbij op dat hij rekenen super leuk vindt (heeft ie niet van mij) en dus meer heeft aan sommen maken, dan spelenderwijs rekenen en hij redelijk vlot meekwam wilden we eigenlijk dat hij gewoon over ging naar year 1. Was nog heel even een dingetje, maar gelukkig zagen zijn juf en de adjunct directeur ook snel in dat hij er niets mee zou winnen om nog een jaar kindergarten te doen. Dus onze Seppie is vlak voor de vakantie officieel " geslaagd" voor kindergarten, met diploma en al. Dit gebeurde met een heuse kindy graduation tijdens Presentation Day, waar Sep ook nog met zijn klas An Octupus Garden heeft gezongen - mocht je het filmpje willen zien, let me know haha. Verder merk je dus dat hij leert lezen in het engels want als hij in het Nederlands wilt schrijven of lezen is een "ee" een "ie" en een "a" een "e" enzovoorts. Redelijk verwarrend en ook de reden dat we hem nog even niet naar Nederlandse les sturen. Wat we dus ook merken is dat Sep al Engels en Nederlands door elkaar begint te spreken. Zo is het de helft van de tijd niet " kijk daar een <insert wat je wilt>", maar "Look, een christmas tree" of " Look ik kan de sea zien". Verder is natuurlijk ook bij ons, net als bij elk schoolgaand kind, de six seven niet uit het vocabulaire weg te denken.

Faas is ondertussen ook gestart bij de kindjes. Een soort long daycare/preschool situatie waar hij (jammer genoeg) zijn dutjes weer heeft opgepakt. De kleine knaap lijkt sowieso niet zo lekker in zijn energie te zitten. Geen idee wat het is, of het nou de warmte is of dat hij nog steeds zoveel prikkels moet incasseren dat hij in de middag kapot is, maar hij slaapt veel overdag. Al begint dat tegenwoordig ook zijn nachtrust te beïnvloeden. Langzaamaan komen we dus in dezelfde vicieuze cirkel waar we met Sep in hebben gezeten. Overdag slapen, laat naar bed en moeite met slapen, in de nacht dus overdag weer moe en dus weer in slaap vallen etc. Heb ik toen al veel frustratie over gehad want; "ja we kunnen hem moeilijk dwingen wakker te blijven" en die reactie kreeg ik dus nu weer. Waarbij ik vooral denk, misschien moet je hem gewoon niet in bed leggen? Goed, hij vindt het daar wel erg leuk, de juffen zijn lief en hij pikt een klein beetje engels op, dus dan zullen we dat slapen maar gewoon accepteren - voor nu. Oh en over dat engels, hij begrijpt t redelijk maar spreekt niet bijster veel, dus wees maar niet bang; bij thuiskomt begrijpt Faas jullie nog prima.

Verder rommelen we maar wat aan in Sydney. Jelte heeft het goed naar zijn zijn bij Woolies en het lijkt erop dat Woolies ook er blij met hem is. Dus dat is fijn. Ik zelf vind ook steeds meer mijn draai, al lijkt het universum mij soms nog wel even wat te willen uitdagen. Was ik net lekker weer begonnen met sporten, maakte ik een lelijke klap in de oceaan. Ik heb volgens mij wel al eens verteld dat de golven hier next level zijn, dus je moet goed opletten met in- en uitlopen van de zee. Ik, de onwijze local die ik ondertussen ben - haha, dacht dat wel goed in de gaten te hebben, maar had mezelf weer even lekker overschat. Eindstand - geen gebroken hand gelukkig, maar wel een flinke kneuzing en ontsteking rond mijn pezen van de klap en sporten kon ik even vergeten. Dus toen dacht ik "okay, dan gaan we toch misschien maar werken" beter nog, ik wilde terug de academische wereld in. Ik heb na mijn afstuderen een PhD positie afgeslagen om bij Deloitte te gaan werken en heb daar stiekem altijd een beetje spijt van gehad. Dus ik dacht, waarom ga ik daar hier niet achteraan. Ik heb mijn baan opgezegd, dus is dit niet hét moment om mijn leven een goede 180 te geven? Wat blijkt? een scholarship of PR (permanent residency) is wel een must, anders mag je om en nabij de 50.000 AD (per jaar) ophoesten om je PhD te halen. Dus dat bewaar ik nog even voor in Nederland en ben ik toch langs geweest bij Deloitte en to be fair.. het uitzicht is echt AMAZING. Dus langzaamaan dacht ik, wellicht is het niet zo raar om terug te gaan naar datgene waar ik goed in ben... insert, Bondi. Een ervaring die ik, op zijn zachts gezegd, had kunnen missen als kiespijn. Het was wereldnieuws, maar voor wie het gemist heeft. Tijdens een Chanuka viering bij Bondi Pavilion is er een terroristische aanslag geweest en ik was aan de andere kant van het pavilion. Nu, met alle informatie en wijsheid in pacht, weet ik dat ik zo goed als niet in gevaar ben geweest. Toch voelt het heel anders in het moment, wanneer je vuurwerk denkt te horen en dan met je vriendin afvraagt "wie steekt er in godsnaam om 6.45 vuurwerk af? Daar zie je toch niks van". Tot je doorhebt, dit is geen vuurwerk, dit zijn schoten en het op een rennen zet. Een aantal dagen heeft de paniek in mijn lijf gezeten, totaal uit balans met mijn hoofd. Want ik was toch niet echt in gevaar geweest? Er zijn mensen die een veel ergere ervaring hebben gehad, of zelfs het leven hebben gelaten. Waarom lig ik hier dan nu te huilen? Goed, het is duidelijk dat ik niet altijd het meest lief voor mezelf ben... niet piepen en doorgaan - je kunt je afvragen waarom ik ooit een burn-out heb gehad haha. Anyhow, de overheid van NSW (New South Wales) heeft 22u counseling vrijgemaakt voor slachtoffers van Bondi, waar ik dus ook toe behoor. Dus vlak voor onze vakantie ben ik toch even gaan praten, wat erg fijn was. Op het moment voel ik me dan ook alweer veel beter en heb ik het idee dat ik de ervaring redelijk naast me neer heb kunnen leggen. Maar goed, wat heeft dat met Deloitte te maken hoor ik je denken. Nou, het zet dingen wel in perspectief.. Wil ik mijn tijd hier spenderen als consultant en Workday configureren of wil ik iets meer doen? En wat is dat "meer" dan? Voor mij nog een beetje onduidelijk, maar ik heb me wel aangemeld voor de info avond van Surf Live Saving en als alles meezit (maw als ik 400m kan zwemmen in 9 minuten) start ik in feb met de training. Ga ik ook nog leren surfen, waar ik echt onwijs veel zin in heb. Ik zal proberen het voor jullie op film te krijgen ;) Mellies funniest surf movies. Én ik heb heb het fotograferen weer opgepakt, niet in opdracht - maar gewoon voor mezelf en voor de leuk. Ik verwacht niet binnenkort mijn camera gesponsord te krijgen (zou leuk zijn, Canon lees je mee?) of een drone staat ook nog mega hoog op de wishlist, maar ik heb altijd graag foto's gemaakt en ik vind het leuk ze de gram op te slingeren (@syd.shots.bymel mocht je mee willen kijken op insta).

En nu.... nu zijn we lekker op vakantie. Just the four of us op avontuur zoals het hoort. We zijn gestart in Coffs Harbour waar The Big Banana staat. Nu is NSW sowieso dol op "big", zo heb je ook de the Big Merino in Goulburn, the Big Golden Guitar in Tamworth, the Big Prawn in Ballina, en de Big Bogan in Nyngan. Nevertheless, een grote hit bij de jongens ook omdat er een mega glijbaan was en een arcade. Een kinderhand is snel gevuld zullen we maar zeggen. Vervolgens hebben we kerst gevierd in Brisbane waar we een hotelsuite hadden geboekt voor het echte Home Alone II gevoel en waar we de jongens ook gelijk hebben geleerd wat Home Alone eigenlijs is. Geen idee of we stiekem twee kleine sadistjes in de dop hebben gemaakt, maar ze hebben zich rot gelachen om alle vallen die Kevin had gezet voor de boeven. Ze waren heel even bang dat de kerstman ons niet zou vinden in een hotel, maar gelukkig werden ze wakker met een zak vol kado's. Note to self, koop gewoon alle kado's in een keer ipv steeds een beetje want we zijn weer iets te enthousiast geweest. Vervolgens zijn we naar Street Beach geweest en in de avond gingen we uiteten. Dat wil zeggen, Sep, Jelte en ik hebben gegeten. Faas viel in slaap tijdens het voorgerecht en hebben we niet meer gehoord tot aan de toet. Toch jammer van het pre-paid kindergerecht waar niemand iets mee gedaan heeft. Boxing day spendeerden we in het Koala Sanctuary en ondanks dat het klinkt alsof de Koala's daar worden gered, voelde het uiteindelijk toch meer alsof de koala's daar puur voor entertainment zijn. Ik las online dat ze het knuffelen met de koala's niet meer doen, maar je mag ze wel nog aaien. Ook hebben ze een veld met kangaroos die je kunt voeren. Een beetje zoals de lammetjes voeren bij de Geertjes Hoeve, maar dan op z'n Aussies. Resulteert in hele toffe foto's maar ook wel in een mwoa gevoel... noem me een beetje woke, maar wat mij betreft mogen ze de boel sluiten en de kangaroos en koala's lekker laten chillen. Komt ook voornamelijk omdat de meeste mensen dus gewoon geen common sense hebben en niet kunnen luisteren en dat soort mensen vind je daar natuurlijk heeeeel veel. Persoonlijk denk ik dat de dieren toch wel veel stress ervaren daar en dat geeft me een rotgevoel, want wij hebben daar natuurlijk ook aan bijgedragen.

Ondertussen zijn we weer wat afgezakt naar de Gold Coast en spenderen we de laatste dagen van 2025 hier aan het strand met een kleine uitstap naar Bluey's World. Ik hoop dat de jongens dit helemaal awesome gaan vinden (niet alleen omdat het hartstikke duur is) maar als iets Australië voor hen ademt dan is het Bluey wel. Sep heeft Australië ook echt maandenlang Bluey land genoemd. Ik heb het idee dat het ze een gevoel van veiligheid gaf. Bluey kennen ze en het idee dat ze naar het land gingen waar Bluey ook woont (ook al is het een tekenfilm) maakte het makkelijker te begrijpen. Toen ik er dus achterkwam dat er een heuse Bluey World is, moesten we hier natuurlijk heen. Helaas hebben we er geen leuke foto's of filmpjes van want dat mocht daar niet, maar het was echt epic. Het is een soort toneelstuk waar je doorheen loopt en de kamers zijn precies zoals in de serie. Onwijs leuk gedaan en de jongens hebben een uur lang alleen maar in awe rond gekeken en meegedaan met de zoektocht naar Floppy (Bingo's knuffel). De dag werd alleen maar beter toen we besloten om, in plaats van terug te rijden naar ons vakantiehuisje, weer naar Street Beach te gaan met de ferry. Want op de heenreis zaten we in de Bingo boot en op de terugweg in de Bluey boot - a double rainbow if you will, want er is maar 1 Bingo en 1 Bluey boot.

kleine note, je kunt dus zien dat ik het laatste stuk op een andere dag heb geschreven haha - vandaar de " ik hoop dat ze het leuk vinden" en "de jongens hebben het heel leuk gehad" in dezelfde alinea.

Zo, ondanks dat we niet erg veel meemaken (aanslagen daargelaten) kon er toch nog een leuke update uitgeperst worden. Morgen is het alweer de laatste dag van 2025 en het blijft onwerkelijk dat we het jaar gaan afsluiten in Australië, dat had ik vorig jaar echt niet meer gedacht. 2026 wordt dan hopelijk het jaar van nog meer tripjes door Australië, een bezoekje aan Nederland, ben ik hopelijk een surf life saver en gaat ons leventje gemoedelijk verder met wat meer regelmatige updates op deze site.

Veel plezier met oud en nieuw, let op je vingers en je ogen en tot in 2026

veel liefs van ons!